2. Skora

Skora jest prawobrzeżnym dopływem Czarnej Wody. Jej długość wynosi 48,6 km, a powierzchnia dorzecza obejmuje 278,1 km2. Skora jest rzeką IV rzędu. Wynika to z jej pozycji w hierarchii rzek. Do I rzędu zaliczane się rzeki bezpośrednio uchodzące do morza. Pozostałe rzędy przypadają dopływom. I taka też rola przypada naszej rzece. Skora jest dopływem Czarnej Wody (III). Z kolei ona uchodzi do Kaczawy (II), a Kaczawa do Odry. Ta zaś kończy swój bieg w Morzu Bałtyckim po przeciśnięciu się przez wąskie przesmyki oddzielające stały ląd od wyspy Woli i Uznam. Próba wyjaśnienia jej niemieckiej nazwy może spotkać się z lingwistycznymi kłopotami. Niemcy Skorę nazywali Schnelle Deichsa lub Schnelle Deichsel. Interpretacja nazwy rzeki opartej na bezpośrednim tłumaczeniu daje pewne wskazówki, które wbrew pozorom układają się w logiczną całość. Słowo Deich w języku niemieckim oznacza groblę, wał lub tamę. Wiążą się one z budowlami regulującymi bieg rzek, brzegi jezior i stawów lub bardziej potocznie ujmując z wodą. Słowo Deichsel oznacza natomiast dyszel lub grządziel, do którego przymocowywano korpus pługa lub obsypnika. Te słowa z kolei utożsamiamy z rolnictwem. Pozornie zatem istnieje tu sprzeczność, która znika, gdy lepiej poznamy dzieje i dzień dzisiejszy dorzecza Skory. Od pradziejów ludzie zamieszkujący tereny w dolinie i w bezpośrednim sąsiedztwie Skory zajmowali się rolnictwem. W dolinie rzeki budowali stawy rybne, młyny i kuźnie. Jednak nigdy nie udało im się ujarzmić tej pozornie spokojnej rzeki. Gdy na Pogórzu i w Górach Kaczawskich występowały obfite opady deszczu, wody Skory występowały ze swojego koryta, zalewając dno doliny, niszcząc wszystko, co napotkała na swej drodze fala powodziowa. Skora zachowywała się jak wyładowany po brzegi wóz pędzący swobodnie z góry, a jego dyszel zagrażał każdemu, kto znalazł się na drodze i w jego zasięgu. Trudno jednoznacznie stwierdzić, że ta interpretacja jest słuszna. Każdy może stworzyć swoją wersję, do której będzie się mniej lub bardziej przekonany. Po 1945 r. Skora przez krótki okres była nazywana Dziką Rzeką. Ta nazwa się nie przyjęła. Dzisiaj pomimo kłopotów ze źródłosłowem nazwy Skory, Skora pozostała. Źródło Skory znajduje się na północ od wsi Rząśnik na wschodnich stokach Mniszka i południowych stokach Sądreckich Wzgórz. Przebiega tędy granica między Pogórzem a Górami Kaczawskimi. Młaka, z których bierze początek rzeka Skora, znajduje się na wysokości ok. 365 m n.p.m. Na południe od Rząśnika dolina Skory skręca na północ i przecina Wysoczyznę Ostrzycką między Sądreckimi Wzgórzami na zachodzie a Łuczywem na wschodzie. Minąwszy Wysoczyznę Ostrzycką, Skora wpływa w rozległe obniżenie, jakim jest Kotlina Proboszczowicka. W obszarze Kotliny Proboszczowiskiej do Skory uchodzi Chełst, Wojcieszynka, Gajowa, Piaseczna, które są jej lewobrzeżnymi dopływami. Do prawobrzeżnych dopływów w obrębie kotliny należy Debrznik i Czermnica. Czermnica jest najdłuższym dopływem Skory i uchodzi do niej na południe od Proboszczowa. W tym miejscy rzeka ta jest nawet o 6 km dłuższa od Skory. Jednak to Skora toczy swoje wody dalej, a nie Czermnica. Opuszczając Kotlinę Proboszczowicką, dolina Skory staje się węższą i przecina Wysoczyznę Chojnowską głęboką doliną. Między Zagrodnem a Modlikowicami do Skory uchodzi Zimnik. Ostatnim lewobrzeżnym dopływem jest Kraśnik uchodzący do Skory między Modlikowicami a Jadwisinem. Poniżej Chojnowa Skora wpływa w Dolinę Czarnej Wody, będącej zachodnią częścią Równiny Legnickiej. To właśnie tu, między Niedźwiedzicami a Grzymalinem, Skora uchodzi do Czarnej Wody, kończąc swój bieg. Tu też, przed opłotkami Grzymalina, kończy się jej historia. Wody tych dwóch rzek mieszają się, by w Legnicy połączyć się z wodami Kaczawy.